29.
"Neredeyse kendimizi koruma gücümüz bile yok!" diye yazdım cevabi bir metin olarak Tibor Kiwy'e. Akabinde, bir kötümserlik anıtına yakışacak şahane bir cümle diye geçirdim içimden. Şimdinin karamsarlıklar doğuran gündemleri geleceğime dikenli teller mi örmüştü? Öyle. Kendime yaptığım bu itirafı ifşa mı ediyordum?
Kiwy'in sükutunu ikrar kabul edip dilimin yelkenlisine nefes üfledim: Korunmasızlığımız toplumsal her birimde geçerli: Hane halkına, yol arkadaşına, mesai çevresine, kamusalda devlete, her yerde herkese ve herşeye karşı kendimizi nasıl koruyacağız? Muhayyel "100 Soruda Ben" kitabımın birinci sorusuydu artık bu.
İçimin mapushanesinde kapılar birbirini takip ediyor. Astrolojim iyi haberler vermiyor. Kötü bir senaryoya imza atmanın sırası geldi. Şairliğim kurtarmayacak beni. Müziğim hiç! (Aniston Cajal)
Ankara, 12 Mart 2026
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder