NASILSINIZ?

11

soylu sabrımıza ne edebilirsiniz?

ki  karadır kanlı dişleriniz, ısırsanız: çakallığınıza diyeceğimiz; doğrudur, yok!?

biliyoruz kin ve nefret duygularımızı, boşuna değil elbet...

bir parça et, alın o kadar da kan, çıkıp gitsin bizden, size... ya sonra?

sonra birikir bilenmişliğimiz, bir güzel depreşme belirir, büyür keskinleşerek özgürlüğe  türkümüz , dağlar gibi...

olur bir gün sığmayız o görkemli bedene, nasıl bir coşkuyla taşarız ama?

köpürür içimizin alevi, sarar her bir yanı heyecan dalgaları, kabarır fırtınalarımız...

görkemli bir şenlik alır bizi, savurur oradan oraya, ne kahkahalar, ne şamatalar, ne günler geceler süren kutlu zafer anları, ne ilkbahar doğumları ah...

umutluyuz, sözün ve eylemenin sahibi çünkü bizimle...

adıyla O’nun

Likâ Edebiyat, S. 11 (1 Şubat 1999), s. 1.

NASILSINIZ?

5

uzayıp giden serin sesli ırmaklar akar bizim şiirimizden. kanın kırmızı sesi olur mısralarız. birikip engin denizler oluşturur yürek yangınlarımız. çetele tutarız. neyi tutarız? elbette günün ölümlü yüzünü! gecenin boşluğunu! ışıksızlığını günün. açlığı ve tahakkümünü. çizmeleri, çiğnenmeleri.

adına andlar edilen nesneler akar bizim şiirimizden. özgürlükler için, kısrak koşuşturmaları için, sonsuz gönençler, fırtınadan esişler için...

uykusuzluk atlarını koştururuz şiirimizde, çağlayan suratları, göğeren tabiatı, güneşin yükselen ışıklarını...

yeraltlarından öfke, sükut, kin, aşk, nefret, sevgi notları damıtırız şiirimizle. çarpan kanatlarıyla şiirimizin ah neler damıtırız. acı iklimler damıtırız. tezatlıklar damıtırız. gülüşler damıtırız...

ne yanışlarla yanıştır şiirimiz! yaş yanışları, çocuk yanışları, aşk yanışları, hasret yanışları...

uzayıp giden serin sesli ırmaklar akar bizim şiirimizden. Gülrenk fırtınalar ve esişler akar, başlar bir diriliş ve...

Adıyla O’nun.

Likâ Edebiyat, S. 5 (1 Ağustos 1998), s. 1.